به شمار آمده‌اند ، قصيدهء ميميهء « زهير » يكى از « معلّقات سبع » است كه پيش از ظهور اسلام و نزول قرآن از لحاظ فصاحت و بلاغت در خانهء كعبه آويخته شده بود . اسامى گويندگان اين هفت قصيده به شرح ذيل است : 1 - امرؤ القيس بن حجر كندى ، متوفّى به سال 540 ميلادى ، صاحب قصيدهء لاميه [ 1 ] . 2 - طرفة بن عبد بكرى ، از قبيلهء « بكر بن وائل » از قبايل « عدنانى » صاحب قصيدهء « داليّه » متوفى در حدود سال 569 ميلادى [ 2 ] . 3 - زهير بن أبى سلمى مزنى ، از عرب « عدنانى » صاحب قصيدهء « ميميّه » متوفّى به سال 627 ميلادى [ 3 ] . 4 - لبيد بن ربيعه عامرى صحابى ، صاحب قصيدهء « الفيّه » متوفى به سال 661 ميلادى [ 4 ] .

--> [ 1 ] - على عليه السلام او را أشعر شعراء دانست ( سفينة البحار ، ج 1 ، ص 703 ، نقل از ابن ابى الحديد ) و از او به « ملك ضلّيل » يعنى شاه بسيار گمراه ، پادشاه بسيار بيچارهء سرگردان تعبير فرمود ( نهج البلاغه خ 455 ) امرؤ القيس آخرين پادشاه سلسلهء كندى است كه در قرن پنجم ميلادى در عربستان مركزى زمام حكومت را به دست گرفتند و با پادشاهان يمن همان رابطه را داشتند كه ملوك حيره با خسروان ايران ، شاهان غسانى با قيصرهاى روم ، مؤسس اين سلسله حجر بن عمرو آكل المرار ، در سال 450 ميلادى درگذشت . ديوان امرؤ القيس در سال 1877 در پاريس چاپ شده است . [ 2 ] - وى پيوسته عمرو بن منذر پادشاه حيره و برادرش قابوس بن منذر را در شعر خويش هجو مىگفت ، تا آنكه عامل بحرين به فرمان عمرو بن منذر كه خود طرفه به اميد صد هزار درهم جايزهء حامل آن فرمان بود دست و پاى وى را بريد و به دارش آويخت ( ر . ك : ترجمهء تاريخ يعقوبى ، ص 257 - 260 ) . ديوان طرفه را اعلم شنتمرى شرح كرده است . [ 3 ] - اسلام آوردن زهير معلوم نيست ولى دو پسرش « بجير » و « كعب » كه دو شاعر بزرگوارند ، اسلام آورده‌اند . ديوان وى اول بار در سال 1870 م در لندن به طبع رسيده است . [ 4 ] - ر . ك : آداب اللغة العربيه ، ج 1 ص 111 .